Uno: Fue duro. Pensé que iba a ser peor. La vara golpeó haciéndome retemblar todos los órganos internos. “Tengo que ser fuerte” Esto va para largo. Es mi misión.
Dos: se me cortó un poco la respiración. Pero mantengo mi compostura. Siento ardor después del golpe.
Tres: cierro los ojos y ahogo el grito. Contengo la respiración mientras oigo al romano decir el siguiente número…
Cuatro: ¡¡¡¡¡¡aaaah!!!!!! La vara impactó en el mismo sitio de la primera vez. Siento romper levemente la piel.
Cinco: mis riñones protestan. Esta cayó más abajo. Empiezo a retorcerme. Las piernas me empiezan a fallar. Tiemblan, pero consigo mantener la compostura delante de todos.
Seis: esta fue a lo largo de mi espalda. Las laceraciones empiezan a hacer cruces en mi piel empezando a ponerse más y más rojas. Siento la sangre a flor de piel.
Siete: me hace encoger. Cada vez duelen más y las manos se me resienten en los grilletes atados a la piedra. Pero vuelvo a erguirme.
Ocho: ¿Por qué? ¿Por qué aguanto esto? Ya no hay vuelta a atrás.
Nueve: ¡¡libérame, quita de mi esta tortura!!
Diez: veo gotas de sangre salpicar el suelo.
Once: los pulmones empiezan a no dar aguantado las respiraciones dolorosas. Me arde la espalda.
Doce: la gente empieza cerrar los ojos. Empiezo a percibir el olor de mi sangre.
Trece: una pierna me falla. Me cuesta respirar y algún quejido empieza a salir de mi boca.
Catorce: no me veo capaz de mantener la compostura. Grito para aliviar el golpe.
Quince: ¡qué acabe ya! Mi cuerpo se resiente demasiado. Me tiran los grilletes cuando me retuerzo.
Dieciséis: la piel de mis muñecas se resquebraja al friccionar con las toscas esposas. Una rodilla me cae contra el suelo abriéndose una brecha en ella. Soy incapaz de sostenerme en pie.
Diecisiete: mi cara golpea la piedra ante el movimiento involuntario del dolor con el nuevo impacto de la vara.
Dieciocho: algo cambia. Ya no es una vara. Algo se clava en mi piel profundamente. ¿Cuchillas en las puntas de las cuerda? Quiero mirar, pero cuando giro la cabeza siento el tirón. Mis alaridos llegan al cielo. Me falta carne. Va arrancada en las hojas de acero afiladas.
Diecinueve: mi cuerpo se desploma en el suelo quedándome los brazos en alto, atados a la piedra por el frio hierro.
Veinte. ¡DIOS! La gente se asusta y retrocede ante el espectáculo. Mis gritos los espantan también.
Veintiuno: siento correr chorros caudalosos de sangre por mi cuerpo. En el suelo se empieza a acumular un pequeño charco. Se me nubla la vista. Me falta el aire. No sé cómo doy gritado.
Veintidós: mis alaridos son igual que un animal herido al que le rajan el vientre. La gente empieza a marchar y alguno está vomitando. Los veo borrosamente. El olor de mi sangre lo inunda todo.
Veintitrés: ¿Por qué me metí en esto? ¿Por qué? ¿Por qué? ¡¡¡¡¿POR QUEEEEEEEÉ?!!!! ¿Por qué soy el elegido? Me siento traicionado y abandonado. ¿Por qué acaba encima de mi tanta crueldad?
Veinticuatro: siento el aire rozar los huesos de mis costillas. Mi cuerpo no se sostiene. Solo lo sujetan las argollas.
Veinticinco. No tengo ni fuerzas para gritar. Me duele. Me duele mucho y no doy amortiguado el dolor con los gritos. Veo venir la vara y las cuchillas en las cuerdas muy borrosamente con la escasa apertura que mis ojos aguantan.
Veintiséis: no sé si aguantare hasta el final, aunque esté predestinado a ello. Hay trozos de mi cuerpo sin piel.
Veintisiete: siento las cuchillas abrir rajas directamente en mi carne desnuda. Incluso siento saltar alguna estilla de mis costillas.
Veintiocho: no sé si quiero mi victoria en el reino de los cielos. ¿Merece la pena todo este dolor? Me faltan trozos.
Veintinueve: todo se vuelve negro.
Treinta: cruelmente vuelvo en mí con este impacto. Pero mis manos están sueltas. En mi negrura debieron soltarlas.
Treinta y uno: es tanto el dolor que ya no lo siento. Mi olor es nauseabundo. Mi sangre. Mis esfínteres no aguantan. Se relajan.
Treinta y dos: creo que no siento mi cuerpo. No es dolor. Es ardor. Como si mil agujas al rojo vivo penetraran en mis carnes desprovistas de piel. No veo. Solo puedo oír a lo lejos, vagamente, sintiendo las náuseas.
Treinta y tres: y oigo un “basta”. Me da igual. Que sigan. Solo quiero dejar de sentir. Y me arrastran. Me levantan. Me sostienen. Soy un cuerpo muerto. Después de esto la crucifixión que me espera será un puro trámite.
lunes, 6 de mayo de 2019
martes, 30 de abril de 2019
A FESTA DO PATRÓN (Ángeles Madriñán)
Xa van alá tres décadas, pero lembro que alí fun, como moitas veces iría despois, pola festa do patrón. Calada como era o meu ser e mergulleime naquela casa palpitante e bulideira. Tan distinta á miña. Tan igual no fondo das cousas. No querer mesmo que sustenta o sentir. No afecto envolvente dos teus. E abríronme as portas sen gardar aparencias. Tal cal eran. Sinxelos. Alegres. Turrando da vida co que tiñan a man e fun unha máis no ferver doméstico do San Bieito : – Nena , lava as leitugas.- - Mengana faille o adobío á ensalada.- - Zutana poñede a mesa e mirade que non falte nada.- -Rapazas, hai que ir de contado á taberna polos encargos de última hora. O vinagre que anda escaso. Os limóns que esqueceron.- - E as pequenas ? que andarán facendo que non se escoita un chío? Mala cousa, ide mirar delas.- O tempo enchíase de certezas. De enérxicas voces que sinalaban as tarefas. De troula de rapazada no seu quefacer incansable. De ledicia ao cabo.
Logo, contra a unha, viña a misa cantada. De obrigada asistencia. A roupa nova e o pano no peto. O recado da nai en forma de interrogante sempre despois do bico. - Levas pano? E ti acenando coa cabeza en sentido afirmativo. Coma se ese anaquiño de tea te fora protexer do mal que hai no mundo. Coma un amuleto coas iniciais bordadas.
Deseguido a procesión do Santo. Silencio. Devoción. Os foguetes que botaban dende a carballeira que está detrás do atrio e a sesión vermú. Estrondo. Vanalidade. Todo invariable. Ano tras ano. Amarrado ao tempo. Como senón puidera ser doutro xeito. De volta, o xantar barulleiro pintado de fartura. – Como nena, come do que che guste. Ou non tes fame .? Coidaban de min, fraca e esbrancuxada .E ti apoñíaslle un – deixaa tranquila avoa - e ela reviraba o xesto contrariada, como se pensara que os novos non entenden nada. Un xesto de muller forte. Con nervio. Que rifa coa vida cando esta se pon de cu. Que bota a sota de ouros e deféndea coma se fora o último bastión, premendo nas cartas cun aquel de raza. Unha estirpe á que tamén pertencía túa nai, por moito que ela fora sogra. As dúas alleas á fraxilidade. Espelidas. Dispostas. Co mandil de cadros anoado ás costas. Amañando canto había que amañar.
A baralla no mantel de hule. As rifas pola pouca ganancia. Pola nula perda. A fama de bo xogantín. O café con gotas. A tarde enteira pendentes da brisca. A botella de chisca permanentemente na mesa. As miradas concentradas e inquisitivas na busca das señas. O que chiscaba o ollo con disimulo. O que sopraba con suavidade, coma sen querer. O que sempre poñía paz para acalmar algunha lea. Cousa de pouca substancia. A auga sempre volvía ao rego.
Na cociña a rima de pratos sucios. A mestura selvática de garfos, coitelos, culleres de café, ensaladeiras, espumaderas, potas, escorredoiros, copas grandes e pequenas, xerras do viño... O enxoval disposto para a fregadela. O feminino. A illa que nós habitabamos.
Pola noitiña o campo da festa cheo de chilindradas. A ansiada verbena. E nós aduanando pola casa adiante ao son do ritmo de Pachi e Carme ou da orquesta de turno. Festeiras. Expectantes. Baixabamos alasando os chanzos de ladrillo con tanta festa dentro coma fóra, mentres soaban pasadobres, rumbas e algo de música pop daqueles anos oitenta de ombreiras desafiantes e pantalóns de cintura alta que disque volven estar de moda. “High waist”, seica lle chaman agora. Ata para mercar no Zara de Ourense hai que saber inglés !
Por riba de todo eramos felices, choutando no campo coa luzada acesa e a vida por diante. Cando o silencio cubría a noite alancabamos polo souto cara á casa e entre sorrisos cómplices e unha amizade desbordante pechabamos os ollos cansos.
Xullo na memoria ten a cor deses días calorosos. A sospeita de que a facilidade coa que vivíamos, coa que nos queríamos era a mellor excusa para ter sempre un territorio ao que volver.
Mentres deluvabamos os ollos , aínda presos de lagañas, abríamos a fiestra do cuarto de par en par. O domingo erguíase prometedor. Anunciábase no rechouchío dos paxaros da hortiña de detrás. No saúdo das galiñas encerradas tras unha malla metálica que parecían responder á ledicia toda estirando o pescozo para ser participes de canto sucedía. Na charanga que acomodada no remolque dun vello tractor Barreiros ía de porta en porta coa súa melodía. No bater de cazolas. Na chifrada da carne cocida a referver. Nas bucinadas da furgoneta branca do panadeiro. No bule-bule daquela requitropa para reproducir de novo as mesmas rutinas que o día anterior. Porque de ser feliz un nunca se cansa. Lembras que cho dixen hai pouco. Alí fun moi feliz.
“ Quién dice que se olvida. No hay olvido”, escribiu o poeta Luis Cernuda con acerto. E así, eu lembro. Lembro sempre aquel tempo noso. O tempo no que os amigos son familia.
Logo, contra a unha, viña a misa cantada. De obrigada asistencia. A roupa nova e o pano no peto. O recado da nai en forma de interrogante sempre despois do bico. - Levas pano? E ti acenando coa cabeza en sentido afirmativo. Coma se ese anaquiño de tea te fora protexer do mal que hai no mundo. Coma un amuleto coas iniciais bordadas.
Deseguido a procesión do Santo. Silencio. Devoción. Os foguetes que botaban dende a carballeira que está detrás do atrio e a sesión vermú. Estrondo. Vanalidade. Todo invariable. Ano tras ano. Amarrado ao tempo. Como senón puidera ser doutro xeito. De volta, o xantar barulleiro pintado de fartura. – Como nena, come do que che guste. Ou non tes fame .? Coidaban de min, fraca e esbrancuxada .E ti apoñíaslle un – deixaa tranquila avoa - e ela reviraba o xesto contrariada, como se pensara que os novos non entenden nada. Un xesto de muller forte. Con nervio. Que rifa coa vida cando esta se pon de cu. Que bota a sota de ouros e deféndea coma se fora o último bastión, premendo nas cartas cun aquel de raza. Unha estirpe á que tamén pertencía túa nai, por moito que ela fora sogra. As dúas alleas á fraxilidade. Espelidas. Dispostas. Co mandil de cadros anoado ás costas. Amañando canto había que amañar.
A baralla no mantel de hule. As rifas pola pouca ganancia. Pola nula perda. A fama de bo xogantín. O café con gotas. A tarde enteira pendentes da brisca. A botella de chisca permanentemente na mesa. As miradas concentradas e inquisitivas na busca das señas. O que chiscaba o ollo con disimulo. O que sopraba con suavidade, coma sen querer. O que sempre poñía paz para acalmar algunha lea. Cousa de pouca substancia. A auga sempre volvía ao rego.
Na cociña a rima de pratos sucios. A mestura selvática de garfos, coitelos, culleres de café, ensaladeiras, espumaderas, potas, escorredoiros, copas grandes e pequenas, xerras do viño... O enxoval disposto para a fregadela. O feminino. A illa que nós habitabamos.
Pola noitiña o campo da festa cheo de chilindradas. A ansiada verbena. E nós aduanando pola casa adiante ao son do ritmo de Pachi e Carme ou da orquesta de turno. Festeiras. Expectantes. Baixabamos alasando os chanzos de ladrillo con tanta festa dentro coma fóra, mentres soaban pasadobres, rumbas e algo de música pop daqueles anos oitenta de ombreiras desafiantes e pantalóns de cintura alta que disque volven estar de moda. “High waist”, seica lle chaman agora. Ata para mercar no Zara de Ourense hai que saber inglés !
Por riba de todo eramos felices, choutando no campo coa luzada acesa e a vida por diante. Cando o silencio cubría a noite alancabamos polo souto cara á casa e entre sorrisos cómplices e unha amizade desbordante pechabamos os ollos cansos.
Xullo na memoria ten a cor deses días calorosos. A sospeita de que a facilidade coa que vivíamos, coa que nos queríamos era a mellor excusa para ter sempre un territorio ao que volver.
Mentres deluvabamos os ollos , aínda presos de lagañas, abríamos a fiestra do cuarto de par en par. O domingo erguíase prometedor. Anunciábase no rechouchío dos paxaros da hortiña de detrás. No saúdo das galiñas encerradas tras unha malla metálica que parecían responder á ledicia toda estirando o pescozo para ser participes de canto sucedía. Na charanga que acomodada no remolque dun vello tractor Barreiros ía de porta en porta coa súa melodía. No bater de cazolas. Na chifrada da carne cocida a referver. Nas bucinadas da furgoneta branca do panadeiro. No bule-bule daquela requitropa para reproducir de novo as mesmas rutinas que o día anterior. Porque de ser feliz un nunca se cansa. Lembras que cho dixen hai pouco. Alí fun moi feliz.
“ Quién dice que se olvida. No hay olvido”, escribiu o poeta Luis Cernuda con acerto. E así, eu lembro. Lembro sempre aquel tempo noso. O tempo no que os amigos son familia.
martes, 23 de abril de 2019
CONFUSIONES (Javier de la Iglesia)
Ahí estas de nuevo invadiendo mi interior. Siento como vas creciendo hasta ponerme verde. Quiero vomitarte, que esa persona cínica que tengo delante de mi quede pringada de ti porque simplemente se lo merece, tan pringosamente impregnada que no sea capaz de mover los labios para rebatirme pues es la que más tiene que callar. Mi demonio me anima después de lo que me soltó por esa viperina boca sin razón de ser, me empieza a provocar el vómito, pero mi ángel lo frena. Me dice que cuente hasta diez y si diez son pocos que cuente hasta donde haga falta. Bien pensado, ese… “personaje” no merece ni diez números de mi valioso tiempo.
¿Pero qué le pasa a la gente últimamente? Parece que todos te llevan por bandera de forma exagerada y equivocada. Te usan para hacer daño gratuitamente escudándose detrás del: “Yo es que no puedo callarme, soy así. Pero desde el respeto y con cariño” Si, si, desde el cariño pero suelta el dardo más envenenado que la manzana de la madrasta de Blancanieves. Y eso de respeto…. Bueno dejémoslo ahí.
Estoy de acuerdo, sí. Eres buena pero tampoco hace falta abusar de ti. Las cosas en su justa medida son las perfectas. Y perdona que te lo diga pero yo muchas veces, casi siempre, pues mi ángel suele ganar a mi demonio, te contrarresto con algo que se llama tacto. Reconócelo. Sales perdiendo la mayor parte de las veces que te enfrento a él, volviendo a quedarte en mi interior porque no siempre hay que usarte. Mi paciencia me ayuda a contenerte en mi estómago. Ya llegará el momento oportuno de hacerte salir. Además, que me haga el tonto no significa que no me entere de las cosas. A lo mejor son los demás los que si se creen que no me doy cuenta de la realidad y es entonces cuando yo me pregunto: ¿En quién está la tontería? Mira:
los que siempre te usan en todo momento son los que no conocen nada de esa palabra que te pronuncie hace unos segundos: el tacto
Oye, aclárame una cosa ¿Por qué los que te llevan como escudo son los que menos aceptan las críticas hacia ellos? No me dices nada ¿No? Tú silencio ya habla por ti. Tú tampoco sabes contestar. Te voy a decir yo una cosilla que pienso sobre esa gente de la te estoy haciendo mención: “Consejos vendo que para mí no tengo”
Y ahí está otra vez, soltando por esa boca maligna disfrazada de monja boba opiniones que nadie le pide, usándote otra vez para mortificar. Lo malo es que esta vez ofendió a mi ángel y mi demonio salió a defenderlo, provocándome el vómito irrefrenable de ti mientas a mi angelote parecen habérsele olvidado los números del uno al diez.
Abro mi boca y lo suelto todo satisfactoriamente. Cuando termino veo a esa persona delante de mí, totalmente cubierta de ti, hasta tal punto que quiere abrir la boca, pero tú, pegajosa como estas, no se lo permites; y haces bien porque no puede rebatirme nada de lo que le solté encima pues es la que más falsedad lleva dentro.
Me siento relajado y victorioso, exorcizado de ti, de tanto tiempo que llevas poseyéndome y esta vez no acudí al tacto, aunque si a la educación. La verdad es que a veces hay que escupirte. Pero hay una diferencia. Yo si te he usado muy justificadamente, no como esas personas que a menudo te confunden. Confunden tu nombre, “sinceridad”, con otra cosa muy distinta que se llama “falta de respeto”
¿Pero qué le pasa a la gente últimamente? Parece que todos te llevan por bandera de forma exagerada y equivocada. Te usan para hacer daño gratuitamente escudándose detrás del: “Yo es que no puedo callarme, soy así. Pero desde el respeto y con cariño” Si, si, desde el cariño pero suelta el dardo más envenenado que la manzana de la madrasta de Blancanieves. Y eso de respeto…. Bueno dejémoslo ahí.
Estoy de acuerdo, sí. Eres buena pero tampoco hace falta abusar de ti. Las cosas en su justa medida son las perfectas. Y perdona que te lo diga pero yo muchas veces, casi siempre, pues mi ángel suele ganar a mi demonio, te contrarresto con algo que se llama tacto. Reconócelo. Sales perdiendo la mayor parte de las veces que te enfrento a él, volviendo a quedarte en mi interior porque no siempre hay que usarte. Mi paciencia me ayuda a contenerte en mi estómago. Ya llegará el momento oportuno de hacerte salir. Además, que me haga el tonto no significa que no me entere de las cosas. A lo mejor son los demás los que si se creen que no me doy cuenta de la realidad y es entonces cuando yo me pregunto: ¿En quién está la tontería? Mira:
los que siempre te usan en todo momento son los que no conocen nada de esa palabra que te pronuncie hace unos segundos: el tacto
Oye, aclárame una cosa ¿Por qué los que te llevan como escudo son los que menos aceptan las críticas hacia ellos? No me dices nada ¿No? Tú silencio ya habla por ti. Tú tampoco sabes contestar. Te voy a decir yo una cosilla que pienso sobre esa gente de la te estoy haciendo mención: “Consejos vendo que para mí no tengo”
Y ahí está otra vez, soltando por esa boca maligna disfrazada de monja boba opiniones que nadie le pide, usándote otra vez para mortificar. Lo malo es que esta vez ofendió a mi ángel y mi demonio salió a defenderlo, provocándome el vómito irrefrenable de ti mientas a mi angelote parecen habérsele olvidado los números del uno al diez.
Abro mi boca y lo suelto todo satisfactoriamente. Cuando termino veo a esa persona delante de mí, totalmente cubierta de ti, hasta tal punto que quiere abrir la boca, pero tú, pegajosa como estas, no se lo permites; y haces bien porque no puede rebatirme nada de lo que le solté encima pues es la que más falsedad lleva dentro.
Me siento relajado y victorioso, exorcizado de ti, de tanto tiempo que llevas poseyéndome y esta vez no acudí al tacto, aunque si a la educación. La verdad es que a veces hay que escupirte. Pero hay una diferencia. Yo si te he usado muy justificadamente, no como esas personas que a menudo te confunden. Confunden tu nombre, “sinceridad”, con otra cosa muy distinta que se llama “falta de respeto”
viernes, 19 de abril de 2019
O RETORNO DAS HORAS FERINTES(José Manuel Bouzas Blanco)
A chalana avanzaba paseniño mar a dentro, na procura dos raios espidos do sol que lucían refulxentes no horizonte. Canto máis vogaba, semellaba estar máis afastado. O infindo despregábase ante min, de xeito cegador, irremisiblemente engaiolante e fermoso. Entón, púidome o cansazo e detívenme; crucei os remos e limpei as mans, camuflándoas no peto.
O mar en calma golpeaba rítmica e harmoniosamente, aloumiñando o esqueleto da chalana. Esta comezou a xirar sobre o seu propio eixe. De súpeto, sentinme alterado. Tremín e perdín a consciencia, retendo tan só o agudo trino duns cormoráns que me facían compaña aferrados á proa. Fixei a miña vista na dos paxariños e botei unha ollada interior da que quedei prisioneiro.
Cando me decatei estaba máis afastado da beiramar, pero igualmente afastado dese punto radiante no horizonte. Derredor, todo estaba sumido nunha eterna e ameazante escuridade.
Dende entón, o meu maxín xira vertixinosamente, sen permitirme avanzar nin por elo retroceder.
-“Onde estás, meu amor?” Berrei desesperadamente, en tanto un estraño arrecendo me envolveu. Era unha fragrancia allea, pero nin moito menos descoñecida. Decateime que ao meu carón tiña a túa chambra de lá. Con ela enxuguei as miñas bágoas e lembrei, desesperadamente, que no fondo do mar xacía un corpo cómplice e, na superficie, un sentimento de culpabilidade que me illa e a miúdo me atormenta. Un pesadelo máis ancorado na miña existencia; un de tantos, tan diferente e mesmamente semellante a todos os demais que me fan sentir culpable alí onde me atopo.
Naquel intre soou o espertador. Estaba en terra firme e ben plantado. Achegueime á fiestra, descorrín as cortinas e vin, abraiado, escurecerse o firmamento, caer o sol e esmorecer a tarde
O mar en calma golpeaba rítmica e harmoniosamente, aloumiñando o esqueleto da chalana. Esta comezou a xirar sobre o seu propio eixe. De súpeto, sentinme alterado. Tremín e perdín a consciencia, retendo tan só o agudo trino duns cormoráns que me facían compaña aferrados á proa. Fixei a miña vista na dos paxariños e botei unha ollada interior da que quedei prisioneiro.
Cando me decatei estaba máis afastado da beiramar, pero igualmente afastado dese punto radiante no horizonte. Derredor, todo estaba sumido nunha eterna e ameazante escuridade.
Dende entón, o meu maxín xira vertixinosamente, sen permitirme avanzar nin por elo retroceder.
-“Onde estás, meu amor?” Berrei desesperadamente, en tanto un estraño arrecendo me envolveu. Era unha fragrancia allea, pero nin moito menos descoñecida. Decateime que ao meu carón tiña a túa chambra de lá. Con ela enxuguei as miñas bágoas e lembrei, desesperadamente, que no fondo do mar xacía un corpo cómplice e, na superficie, un sentimento de culpabilidade que me illa e a miúdo me atormenta. Un pesadelo máis ancorado na miña existencia; un de tantos, tan diferente e mesmamente semellante a todos os demais que me fan sentir culpable alí onde me atopo.
Naquel intre soou o espertador. Estaba en terra firme e ben plantado. Achegueime á fiestra, descorrín as cortinas e vin, abraiado, escurecerse o firmamento, caer o sol e esmorecer a tarde
jueves, 11 de abril de 2019
PLANNING (Ángeles Madriñán)
Los lunes salgo a la calle
con la entereza de una promesa
me pongo gafas de sol
como los buenos jugadores de póker
para que nadie adivine
mis buenas intenciones
sería horrible, una flaqueza
Los martes me dan ganas
de pedir una excedencia
del eufemismo
para poder caminar sin ocultarme
A mitad de semana
casi todas las frases
me suenan a anuncio, a proclama, a slogan o a excusa,
y casi ninguna
a sentimiento
voy perdiendo la entereza, lo noto
Casi todas las palabras que escucho
ejercen de coartada, de censura
para no ser lo que irremediablemente somos
Comparto videos de gatos
hablo del tiempo con las dependientas
ahogo los silencios en twitter
y así conquisto los días que restan
sin decir nada
Como los buenos genocidas
aniquilo cualquier posibilidad de redención
sepultó bajo toneladas de propaganda
la mujer que soy
El domingo descanso
hablo conmigo misma
para saber si aún sigo cuerda
lunes, 1 de abril de 2019
EU NOBRE BRUTO (Sindo Villamayor)
Eu
nobre bruto
con ollos de parasito
atopei para Tareixa un poema
unha oración
unha estampa
“non volverei repetir o seu nome
pois posúo a virtude de esquecer.
Abonda ver o corpo roto e sen ás
na altura das iconas
as paredes da cara e o seu perigo
nesta pregaria dos ósos
no tesón dos sen nome".
nobre bruto
con ollos de parasito
atopei para Tareixa un poema
unha oración
unha estampa
“non volverei repetir o seu nome
pois posúo a virtude de esquecer.
Abonda ver o corpo roto e sen ás
na altura das iconas
as paredes da cara e o seu perigo
nesta pregaria dos ósos
no tesón dos sen nome".
miércoles, 27 de marzo de 2019
O PORTAL DO CASTRO (Javier de la Iglesia)
Estar en Castrolandín sempre é relaxante e inspirador. Neste lugar me atopo, sentado nunha pedra baixo unha árbore invernalmente espida, mirando dende aquí arriba o pobo de Cuntis, terra fermosa e acolledora na que me sinto un pouquiño adoptado pois meu pai naceu por estos lares, sacando da mochila a que as veces é a miña compañeira de escapadas: a miña libreta dos relatos.
E como galego que son, son galegofalante, algo do que me sinto realmente orgulloso ainda que non adoito escribir na nosa lingua. Pois hoxe apetéceme facelo. Será a máxia que se respira aquí arriba no castro de Castrolandín a que me anima a escribir no idioma da terra que veu como eu chegaba a este mundo.
Saín coa única intención de deixar que o son do ar guiase as rodas do meu coche e aquí me atopo aparcado. Nada máis abrir a porta puden respirar a brisa fresca desta tarde de inverno. Resulta ser pura e limpa aquí arriba. Era una verdadeira fermosura ver estes restos arqueolóxicos que evocaban a pasado. O son do río que pasa máis abaixo fai que este lugar pareza máis máxico ainda.
Nunca estivera aquí a pesar de oir falar deste sitio. Era tan fermosamente solitario que invitaba a quedarse tirado na herba esperando a que as estrelas aparecesen na bóveda celestial.
Subidas e baixadas do terreo alternabanse entre estas pedras milenarias e miles de recovecos bonitos formaban este lugar bañado polo frio vento. E descubrindo todos os recunchos, un especialmente bonito chamou a miña atención nunha das partes máis escondidas, preto duns piñeiros nunha das ladeiras. Era como unha entrada a unha especie de mina, un burato no terreo medio tapado por unha especie de planta autóctona. Achegueime. O solo ali era de terra, nada de herba. Apartei a planta e mirei hacia dentro alumando ca luz do móvil. Parecía ser un pasadizo profundo e escuro que invitaba a entrar e explorar, cousa que fixen. A medida que avanzaba o son da brisa deixaba de oirse e parecía respirarse un aire cargado e especial.
Pronto non tiven necesidade de levar a linterna do móvil pois os meus ollos acostumáronse e a cova parecía albergar unha especie de rara e tenue luminosidade. Estaba empezando a sentir unha especie de mareo, como se empezase a entrar nun estado de trance no que parecía sentirme flotar, que me angustiaba pero seguía invitándome a quedar, oindo sonidos, como se milleiros de persoas pasasen o meu lado, pero o certo e que non había ninguen. Empecei a oir voces, voces de xente entonando unha especie de canto como se me atopara nun aquelarre. Os nervios empezaron a facer mella en min, pero seguía andando máis adentro como se unha forza sobrenatural me arrastrase. E de repente empecei a velo, borroso, como se estivera nun estado de sopor extraño e confuso.
Rodeándome empezaron a aparecer seres extaños, uns elfos que se despegaban das paredes e me elevaban no aire levándome máis e máis adentro, nas profundidades do castro. Non era dono do meu corpo cando vin aparecer aquel fermoso lugar. Todo era luz e paz a pesar de haber miles de seres que se reunian en torno a una muller vestida de longo con flores formando a súa longa melena. Era unha fermosa fada á que todos adoraban. E sen saber cómo, pois seguía a ver todo borroso, facíase un corredor polo que os elfos me levaban en voandas ata aquela máxica muller. Vinme diante dela de pé. Acercouse a min e susurou algo que non puiden entender a causa de todos aqueles seres un pouco extraños que seguían entoando unha especie de canto murmurador.
Aproximouse máis e colleume as mans. Nese momento unha enerxia moi forte e agradable recorreume o corpo e sufrín unha especie de visión. Dun momento a outro atopeime noutro lugar descoñecido, rodeado dunha mesta natureza, nun lugar moi agradable onde había un gran lago. Do medio das augas vin sair a fada cunha persoa espida nos seus brazos. Achegueime. As pernas empezaronme a fallar cando vin que a persoa que levaba nos brazos era eu. Estaba durmido no colo daquela muller que flotaba no medio do lago. De pronto aflorou un home de longa barba cunha caracola de pedra na súa man. Encheuna con auga e tirouna por encima de min mentras a fada decia: “Ven a nós”
A sensación de verme dende fora do meu corpo era algo moi inquietante e agobiante.
Cando aquel home acabou de botarme a auga de caracola de pedra, a muller acercou os seus beizos os meus e soprou. Nese momento abrín os ollos e levantei lixeiramente a cabeza mentras ela entoaba unha especie de rezo. E dito isto, faloulle as miles de persoas pequenas que foron aparecendo de entre as preciosas especies vexetais de aquela fermosa natureza:
* Demos a benvida ó novo membro da nosa comunidade.
E todos gritaban en señal de acollida mentras eu miraba, fora de min, o meu corpo nos brazos da fada.
* Cruzando o umbral decidiches non volver atrás. Todo empeza de novo para ti – díxome a máxica muller.
Entón gritei e sacudin as mans fortemente. Aquel lugar desapareceu e volvin a estar na cova, diante de aquela muller que me acababa de soltar as mans. O medo empezou a encherme como se substituise o sangre do meu corpo. Ainda que volvia a sentirme naquel sopor, empecei a andar hacia a entrada agarrándome nas paredes. Miles de elfos volvían a separarse das pedras que formaban aquela especie de mina, aprecendo da nada. Impedíanme o paso facéndome tropezar. Un son moi forte invadía os meus oídos. Todo era angustia e dor na cabeza, visión borrosa no medio daqueles seres que non me querían deixar sair. Empezaba a costarme respirar cando vin a luz ó fondo, a entrada. De pronto, os elfos paráronse e deixáronme avanzar sen traba, co meu andar atontado e torpe. E a medida que me acercaba a entrada da cova, ésta parecía alonxarse. Era imposible chegar. Asi botei horas ata que caín no chan rendido e escoitei unhas campanadas…
Abrin os ollos. Estaba tirado na herba. Incorporeime respirando o ar da cima do castro metras oía as campanadas da igrexa do pobo que estaba ó fondo. Suspirei tranquilo pero ...Cando me quedei durmido? Levanteime un pouco aturdido e seguin volteando o castro inspeccionando o que ainda non vira e sacando o medo do corpo.
Cando xa estaba chegando o final da miña visita, vin un recuncho que se me facía familiar: a entrada á cova do soño. O meu corazón empezou a latexar forte de novo a medida que me acercaba. Cheguei a un punto onde non había herba, so terra. Vin no chan una marca dunha pisada co mesmo debuxo da miña bota. Puxen o pé encima. Encaixaba a perfeccion. O suor aflorou. Acerqueime a entrada con moito coidado de non cruzar. Alumei co móvil e vin que algo brilou no chan como dous metros adentro. ¡Non podía ser! Mirei a man dereita. A pulseira de aceiro que levo sempre non estaba posta. Estaba tirada dentro da cova. Separeime hacia atrás dun salto, paralizado, oindo o rumor do rio de máis abaixo.
Sequei o suor da frente e dispuxenme a alonxarme de ali. A marchar. E cando xa me dera a volta, do interior da cova saiu unha voz susurrada con eco:
E como galego que son, son galegofalante, algo do que me sinto realmente orgulloso ainda que non adoito escribir na nosa lingua. Pois hoxe apetéceme facelo. Será a máxia que se respira aquí arriba no castro de Castrolandín a que me anima a escribir no idioma da terra que veu como eu chegaba a este mundo.
O PORTAL DO CASTRO
Nunca estivera aquí a pesar de oir falar deste sitio. Era tan fermosamente solitario que invitaba a quedarse tirado na herba esperando a que as estrelas aparecesen na bóveda celestial.
Subidas e baixadas do terreo alternabanse entre estas pedras milenarias e miles de recovecos bonitos formaban este lugar bañado polo frio vento. E descubrindo todos os recunchos, un especialmente bonito chamou a miña atención nunha das partes máis escondidas, preto duns piñeiros nunha das ladeiras. Era como unha entrada a unha especie de mina, un burato no terreo medio tapado por unha especie de planta autóctona. Achegueime. O solo ali era de terra, nada de herba. Apartei a planta e mirei hacia dentro alumando ca luz do móvil. Parecía ser un pasadizo profundo e escuro que invitaba a entrar e explorar, cousa que fixen. A medida que avanzaba o son da brisa deixaba de oirse e parecía respirarse un aire cargado e especial.
Pronto non tiven necesidade de levar a linterna do móvil pois os meus ollos acostumáronse e a cova parecía albergar unha especie de rara e tenue luminosidade. Estaba empezando a sentir unha especie de mareo, como se empezase a entrar nun estado de trance no que parecía sentirme flotar, que me angustiaba pero seguía invitándome a quedar, oindo sonidos, como se milleiros de persoas pasasen o meu lado, pero o certo e que non había ninguen. Empecei a oir voces, voces de xente entonando unha especie de canto como se me atopara nun aquelarre. Os nervios empezaron a facer mella en min, pero seguía andando máis adentro como se unha forza sobrenatural me arrastrase. E de repente empecei a velo, borroso, como se estivera nun estado de sopor extraño e confuso.
Rodeándome empezaron a aparecer seres extaños, uns elfos que se despegaban das paredes e me elevaban no aire levándome máis e máis adentro, nas profundidades do castro. Non era dono do meu corpo cando vin aparecer aquel fermoso lugar. Todo era luz e paz a pesar de haber miles de seres que se reunian en torno a una muller vestida de longo con flores formando a súa longa melena. Era unha fermosa fada á que todos adoraban. E sen saber cómo, pois seguía a ver todo borroso, facíase un corredor polo que os elfos me levaban en voandas ata aquela máxica muller. Vinme diante dela de pé. Acercouse a min e susurou algo que non puiden entender a causa de todos aqueles seres un pouco extraños que seguían entoando unha especie de canto murmurador.
Aproximouse máis e colleume as mans. Nese momento unha enerxia moi forte e agradable recorreume o corpo e sufrín unha especie de visión. Dun momento a outro atopeime noutro lugar descoñecido, rodeado dunha mesta natureza, nun lugar moi agradable onde había un gran lago. Do medio das augas vin sair a fada cunha persoa espida nos seus brazos. Achegueime. As pernas empezaronme a fallar cando vin que a persoa que levaba nos brazos era eu. Estaba durmido no colo daquela muller que flotaba no medio do lago. De pronto aflorou un home de longa barba cunha caracola de pedra na súa man. Encheuna con auga e tirouna por encima de min mentras a fada decia: “Ven a nós”
A sensación de verme dende fora do meu corpo era algo moi inquietante e agobiante.
Cando aquel home acabou de botarme a auga de caracola de pedra, a muller acercou os seus beizos os meus e soprou. Nese momento abrín os ollos e levantei lixeiramente a cabeza mentras ela entoaba unha especie de rezo. E dito isto, faloulle as miles de persoas pequenas que foron aparecendo de entre as preciosas especies vexetais de aquela fermosa natureza:
* Demos a benvida ó novo membro da nosa comunidade.
E todos gritaban en señal de acollida mentras eu miraba, fora de min, o meu corpo nos brazos da fada.
* Cruzando o umbral decidiches non volver atrás. Todo empeza de novo para ti – díxome a máxica muller.
Entón gritei e sacudin as mans fortemente. Aquel lugar desapareceu e volvin a estar na cova, diante de aquela muller que me acababa de soltar as mans. O medo empezou a encherme como se substituise o sangre do meu corpo. Ainda que volvia a sentirme naquel sopor, empecei a andar hacia a entrada agarrándome nas paredes. Miles de elfos volvían a separarse das pedras que formaban aquela especie de mina, aprecendo da nada. Impedíanme o paso facéndome tropezar. Un son moi forte invadía os meus oídos. Todo era angustia e dor na cabeza, visión borrosa no medio daqueles seres que non me querían deixar sair. Empezaba a costarme respirar cando vin a luz ó fondo, a entrada. De pronto, os elfos paráronse e deixáronme avanzar sen traba, co meu andar atontado e torpe. E a medida que me acercaba a entrada da cova, ésta parecía alonxarse. Era imposible chegar. Asi botei horas ata que caín no chan rendido e escoitei unhas campanadas…
Abrin os ollos. Estaba tirado na herba. Incorporeime respirando o ar da cima do castro metras oía as campanadas da igrexa do pobo que estaba ó fondo. Suspirei tranquilo pero ...Cando me quedei durmido? Levanteime un pouco aturdido e seguin volteando o castro inspeccionando o que ainda non vira e sacando o medo do corpo.
Cando xa estaba chegando o final da miña visita, vin un recuncho que se me facía familiar: a entrada á cova do soño. O meu corazón empezou a latexar forte de novo a medida que me acercaba. Cheguei a un punto onde non había herba, so terra. Vin no chan una marca dunha pisada co mesmo debuxo da miña bota. Puxen o pé encima. Encaixaba a perfeccion. O suor aflorou. Acerqueime a entrada con moito coidado de non cruzar. Alumei co móvil e vin que algo brilou no chan como dous metros adentro. ¡Non podía ser! Mirei a man dereita. A pulseira de aceiro que levo sempre non estaba posta. Estaba tirada dentro da cova. Separeime hacia atrás dun salto, paralizado, oindo o rumor do rio de máis abaixo.
Sequei o suor da frente e dispuxenme a alonxarme de ali. A marchar. E cando xa me dera a volta, do interior da cova saiu unha voz susurrada con eco:
“Volverás”
Suscribirse a:
Entradas (Atom)